برنامه دو هفته پیش نود که حول محور دلالی و فساد در فوتبال روی آنتن رفت، بازخورد زیادی بین اهالی این رشته و مردم داشت. با این حال انتظار می رفت فردوسی پور و دیگر عوامل برنامه اش پا را فراتر گذاشته و با گذر از سطوح پایین و میانی، سطوح بالایی فساد در فوتبال و آنهایی که سرشاخه هستند را هم به چالش بکشد؛ اتفاقی که رخ نداد.

شبکه ایران- در جدال بین سیاه و سپید، فردوسی پور و برنامه نود مشت اول را زدند اما این ضربه آنقدر قدرت نداشت که حریف را ناک اوت یا حداقل برای مدتی آن را زمینگیر کند! در حالی که موج فسادستیزی در فوتبال ایران مدتی است با پرچمداری برنامه نود آغاز شده و روزی نیست که حرف و حدیث جدیدی درباره پرونده های تازه فسادهای مالی و اخلاقی در فوتبال ایران شنیده نشود، به نظر می رسد که پرونده های مطرح شده به نوعی تکراری شده اند!

در این مدت بیشتر آیتم های مربوط به خرده دلال های شاغل در لایه های میانی و زیرین فوتبال ایران پخش شده و جوان های ناشناخته ای که عمدتا از هول حلیم با سر به داخل دیگ رفته اند و بیشتر از اینکه مغبون خرده دلال های طماع فوتبال شوند اسیر جهل و نادانی خودشان شده اند، از طریق برنامه نود روی آنتن رفته است.

گرچه این جمله کلیشه ای که مبارزه با فاسدان فعال در عرصه فوتبال نیازمند عزم جدی است، چندان خریداری ندارد اما به نظر می رسد تنها کاری که عادل فردوسی پور و برنامه نود کرد، شکستن قبح کار زشت دلالی در فوتبال ایران است و شاید به نوعی خدمتی نیز به خرده دلالان فوتبال هم کرد تا آنها که حالا بالاترین رنگ یعنی سیاهی را هم دیده اند و می دانند که بالاتر از آن دیگر رنگی نیست، با اعتماد به نفس بیشتری به فعالیت های خود ادامه دهند! احتمالا آنها چنین استنباط می کنند که در مرحله آخر یک جوان ناشناس شهرستانی در این برنامه صحبت های سانسور شده ای انجام می دهد.

شاید اینجا اظهارنظر و پیشنهاد امیر قلعه نویی معنای بیشتری یابد؛ اینکه عادل برنامه اش با پرداختن به مسائل فنی را تعطیل کند و تنها به ناپاکی ها و مبارزه با آن بپردازد. به نظر می رسد با توجه به تریبونی که فردوسی پور در اختیار دارد و میزان اقبال عمومی از برنامه نود و همچنین یکسری حمایت های مسوولان که لازمه بقای چنین برنامه ای است، فردوسی پور می توانست بیش از این خطوط قرمز را پشت سر بگذارد.

به نظر می رسد عادل فردوسی پور برخلاف شعارهایی که خودش در اوج پخش برنامه های مربوط به دلالی اش می داد و مدعی بود که مقاماتی که باید به این موضوع رسیدگی کنند به سراغ دانه درشت ها نمی روند و تنها به مقابله با خرده ها بسنده می کنند، خودش نیز چنین رویه ای را در پیش گرفته و ازمطرح کردن موارد مربوط به دانه درشت های سیستم مافیایی دلالی پرهیز می کند.  در غیر اینصورت حتما تا به حال پرونده مربوط به برخی از مدیران عاملی که خود تا خرخره در سیستم دلالی فوتبال فرو رفته اند را مطرح می کرد. یا احتمالا برخی از مقامات اسبق و فعلی فوتبال ایران که در این مقطع فساد ستیزی فوتبال ایران خودشان نیز سوار بر موج شده و شعار مبارزه با سیستم دلالی را می دهند. یا پرونده های مربوط به مربیان بعضا نامدار فوتبال ایران که وابستگی انکار ناپذیری با این شبکه مخوف مافیایی دارند. به هرحال باید اذعان کرد عادل فردوسی پور قدم در راهی درست و البته پرمخاطره گذاشت اما حلاوت آن خشکاندن ریشه های قطور دلالیسم است و خدمت بزرگی که تا سالها در اذهان قشر پاک باقی می ماند.